اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقت است كه هر شب به تو مي انديشم

به تو آري، به تو يعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي، به همان باغ بلور

به همان سايه، همان وهم، همان تصويري

كه سراغش ز غزل هاي خودم مي گيري

به تبسم، به تكلم، به دلآرايي تو

به خموشي، به تماشا، به شكيبايي تو

به نفس هاي تو در سايهء سنگين سكوت

به سخن هاي تو با لهجه شيرين سكوت

شبحي چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم كسي ورد زبانم شده است

در من انگار كسي در پي انكار من است

يك نفر مثل خودم عاشق ديدار من است

يك نفر ساده، چنان ساده كه از سادگي اش

مي شود يك شبه پي برد به دلدادگي اش

اگر اين حادثهء هر شبه تصوير تو نيست

پس چرا رنگ تو و آيينه اينقدر يكي است

حتم دارم كه توئي آن شبح آيينه پوش

عاشقي جرم قشنگي ست به انكار مكوش

آري آن سايه كه شب آفت جانم شده بود

آن الفبا كه همه ورد زبانم شده بود

اينك از پشت دل آيينه پيدا شده است

و تماشاگه اين خيل تماشا شده است

آن الفباي دبستاني دلخواه توئي

عشق من آن شبح شاد شبانگاه توئي

آه اي خواب گران سنگِ سبكبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار كسي در پي آوار من است

يك نفر مثل خودم تشنه ديدار من است

يك نفر سبز، چنان سبز كه از سرسبزيش

مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

رعشه اي چند شب است آفت جانم شده است

اول نام كسي ورد زبانم شده است

آي بيرنگ تر از آيينه يك لحظه بايست

راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست؟
بهروز ياسمي

 هست پنهان در نهاد هر بشر!

لاجرم جاری است پیکاری سترگ

روز و شب، مابین این انسان و گرگ

 زور بازو چاره ی این گرگ نیست

صاحب اندیشه داند چاره چیست

 ای بسا انسان رنجور پریش

سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

 وی بسا زور آفرین مرد دلیر

 هست در چنگال گرگ خود اسیر

 هر که گرگش را در اندازد به خاک

 رفته رفته می شود انسان پاک

 وآن که با گرگش مدارا می کند

خلق و خوی گرگ پیدا می کند

 در جوانی جان گرگت را بگیر!

 وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

 روز پیری، گر که باشی هم چو شیر

ناتوانی در مصاف گرگ پیر

 مردمان گر یکدگر را می درند

گرگ هاشان رهنما و رهبرند

اینکه انسان هست این سان دردمند

 گرگ ها فرمانروایی می کنند

 وآن ستمکاران که با هم محرم اند

گرگ هاشان آشنایان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غریب

 با که باید گفت این حال عجیب؟

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب 

بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

 
تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بی کسی ها می کنم هرشب

تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب 

گاهی یه قفل قفسه

 این کیه ؟؟

این کیه ؟؟

 که با من هم نفسه....

 واسه من مقدسه

 گاهی بغض غر بت و بی کسیه

 گاهی وقتا مثل دلواپسیه

 این کیه؟؟

 این کیه ؟؟

که با من هم نفسه ...

واسه من مقدسه

مثل خواب دم صبح .....

مثل گریه هق هقه

 مثل بوی جنگله ....

یه عاشقه گل یا س رازقی...

 یه عقیق روشنه...........

انگار این خود منه

 خود منه

این کیه ؟؟؟

این کیه؟؟

که با من هم نفسه....

واسه من مقدسه

نبض گل اقاقیه....

گاهی دروغه هوسه

این کیه؟؟؟

این کیه؟؟؟

که با من هم نفسه....

واسه من مقدسه

مثل ترس از یه فراره توی خواب

مثل لبخند یه عکسه توی قاب

این کیه؟؟؟؟

این کیه؟؟؟؟

که با من هم نفسه....

واسه من مقدسه

پاری وقتا بد میشه....

یه مترسک میمونه

منو از تموم شدن می تر سونه

مثل فکر یه قفس

لحظه رسیدنه......

همه فکر رفتنه پریدنه

 این کیه؟؟؟؟؟؟؟؟

این کیه؟؟؟؟؟؟

که با من هم نفسه......

واسه من مقدسه

 انگار این خود منه

خود منه

ديدمش بعد ساليان دراز همرهش چار زن

همه طناز مات و مبهوت گشتم از حالش

كه لري آهوان به دنبالش

گفتمش: چهار زن ؟ خدا بركت !

تو چگونه كني ز جاحركت

گفت : اين كار ماجرا دارد

 هر يكي حكمتي جدا دارد

 اولي را كه هست خوشگل و ناز

من گرفتم ز خطه ي شيراز

تا كه شب ها قرينه ام باشد

سر او روي سينه ام باشد

بهر اوقات روزهايم نيز

 زن گرفتم ز خطه ي تبريز

چون زن ترك، خوش بر و بازوست

خانه دار و نظيف و كد بانوست

 دست پختش كه محشر كبراست

بهتر از آن، سليقه اش غوغاست

ظرف يك سال بسته ام بارم

چون زني هم ز اصفهان دارم

كشد از ماست تار مويي را

يادمان داده صرفه جو يي را

دركم و بيش اوستاد ست او

 متخصص در اقتصاد است او

بس كه در اقتصاد پا دارد

بي گمان فوق دكترا دارد

زن چارم كه ختم آنان است

 شيري از خطه ي لرستان است

گفتمش با وجود آن سه هلو

زن چارم بر اي چيست؟ بگو

گفت گهگاه بنده گشتم اگر عصباني

 ز همسران دگر آن زمان جا ي آن سه تا،

 بي شك اين يكي را كشم به زير كتك

داشتند و در کار و زندگی خود نیز موفق بودند، پس از مدت ها با هم به دانشگاه

سابق شان رفتند تا با استادشان دیداری تازه کنند. آنها مشغول صحبت شده بودند و

طبق معمول بیشتر حرف هایشان هم شکایت از زندگی بود. استادشان در حین

صحبت آنها قهوه آماده می کرد. او قهوه جوش را روی میز گذاشت و از دانشجوها

خواست که برای خود قهوه بریزند. روی میز لیوان های متفاوتی قرار داشت; شیشه

ای، پلاستیکی، چینی، بلور و لیوان های دیگر. وقتی همه دانشجوها قهوه هایشان

را ریخته بودند و هر یک لیوانی در دست داشت، استاد مثل همیشه آرام و با مهربانی

گفت:... بچه ها، ببینید; همه شما لیوان های ظریف و زیبا را انتخاب کردید و الان فقط

لیوان های زمخت و ارزانقیمت روی میز مانده اند. دانشجوها که از حرف های استاد

شگفت زده شده بودند، ساکت بودند و استاد حرف هایش را به این ترتیب ادامه داد:

«در حقیقت، چیزی که شما واقعا می خواستید قهوه بود و نه لیوان. اما لیوان های

زیبا را انتخاب کردید و در عین حال نگاه تان به لیوان های دیگران هم بود. زندگی هم

مانند قهوه است و شغل، حقوق و جایگاه اجتماعی ظرف آن است. این ظرف ها

زندگی را تزیین می کنند اما کیفیت آن را تغییر نخواهند داد. البته لیوان های متفاوت

در علاقه شما به نوشیدن قهوه تاثیر خواهند گذاشت، اما اگر بیشتر توجه تان به

لیوان باشد و چیزهای با ارزشی مانند کیفیت قهوه را فراموش کنید و از بوی آن لذت

نبرید، معنی واقعی نوشیدن قهوه را هم از دست خواهید داد. پس، از حالا به بعد

تلاش کنید نگاه تان را از لیوان بردارید و در حالیکه چشم هایتان را بسته اید، از

نوشیدن قهوه لذت ببرید

وطن خود بود. در بین راه، بیمار شد و به مدت چند ماه بستری گردید. با نزدیک شدن

مرگ، الکساندر دریافت که چقدر پیروزی هایش، سپاه بزرگش، شمشیر تیزش و

همه ی ثروتش بی فایده بوده است. او فرمانده هان ارتش را فرا خواند و گفت: من ا

ین دنیا را بزودی ترک خواهم کرد. اما سه خواسته دارم ، خواسته هایم را حتماً انجام

دهید. فرماندهان ارتش درحالی که اشک از گونه هایشان سرازیر شده بود موافقت

کردند که از آخرین خواسته های پادشاهشان اطاعت کنند. الکساندر گفت: اولین

خواسته ام این است که پزشکان من باید تابوتم را به تنهایی حمل کنند. ثانیاً، وقتی

تابوتم دارد به قبر حمل می گردد، مسیر منتهی به قبرستان باید با طلا، نقره و سنگ

های قیمتی که در خزانه داری جمع آوری کرده ام پوشانده شود. سومین و آخرین

خواسته این است که هر دو دستم باید بیرون از تابوت آویزان باشد. مردمی که آنجا

گرد آمده بودند از خواسته های عجیب پادشاه تعجب کردند. اما هیچ کس جرأت

اعتراض نداشت. فرمانده ی مورد علاقه الکساندر دستش را بوسید و روی قلب خود

گذاشت و گفت : پادشاها، به شما اطمینان می دهیم که همه ی خواسته هایتان

اجرا خواهد شد. اما بگویید چرا چنین خواسته های عجیبی دارید؟ در پاسخ به این

پرسش، الکساندر نفس عمیقی کشید و گفت: من می خواهم دنیا را آکاه سازم از

سه درسی که یاد گرفته ام. می خواهم پزشکان تابوتم را حمل کنند چرا که مردم

بفهمند که هیچ دکتری نمی تواند هیچ کس را واقعاً شفا دهد. آن ها ضعیف هستند

و نمی توانند انسانی را از چنگال های مرگ نجات دهند. بنابراین، نگذارید مردم فکر

کنند زندگی ابدی دارند. دومین خواسته ی درمورد ریختن طلا، نقره و جواهرات دیگر در

مسیر راه به قبرستان، این پیام را به مردم می رساند که حتی یک خرده طلا هم نمی

توانم با خود ببرم. بگذارید مردم بفهمند که دنبال ثروت رفتن اتلاف وقت محض است. و

درباره ی سومین خواسته ام یعنی دستهایم بیرون از تابوت باشد، می خواهم مردم

بدانند که من با دستان خالی به این دنیا آمده ام و با دستان خالی این دنیا را ترک می

کنم... جمله روز : دنیا جای خطرناکی برای زندگی است. نه به خاطر مردمان شرور،

بلکه به خاطر کسانی که شرارتها را می بینند و کاری در مورد آن انجام نمی دهند